از خاک بقیع بوی غم می شنوم*

در بقیع اندر غم مرگ پدر زهرا گریست
از جفای ظالمین با ناله ی غرّا گریست
خاک آن بیت الحزن بنمود آن یکتا گهر
چون بهاران ابر اندر دامن صحرا گریست
می رسد بر گوش جانها ناله ی ام البنین
کز غم گلهای پر پر گشته بر غبراء گریست
سوز آهش زد شرر بر خرمن مروانیان
در عزای حضرت عباس با غوغا گریست
گفت گلهایم به دشت کربلا پرپر شده
بر حسین سرجدا و زاده ی زهرا گریست
بعد عباس جوان ام البنین بر من مگو
بهر آن سقای عطشان بر لب دریا گریست
زوجه ی شاه ولایت بعد زهرای جوان
در عزای مرتضی اسرار ما اَوحی گریست
پرورش در دامنش کرده ابالفضل رشید
کربلا بالین او صدیقه ی صغری گریست
آن علمداری که دستانش فدای دین شده
آن وفاداری که خون اندر صف هیجا گریست
آرمیده در بقیع غم به چشم اشک بار
در جوار مصطفی و گنبد خضراء گریست
شد (رهایی )ز ین سرای فانی آن نیکو خصال
بر شهید کربلا آن بانوی عظمی گریست
*تک بیتی(بقیع)
(جلوه ی مکتب قرآن ز تجلای بقیع است
رشته ی محکم ایمان به تولای بقیع است)
(اثرطبع استادحاج علی محمدرهائی شهرضائی)